Bij de foto’s in de zomer salon in Arti expositie t/m 3 september 2019.
Als op een kruispunt ontmoette autonome en toegepaste kunst zich.
Daarmee opent zich direct de vraag of zo een onderscheid er wel is?
De studio van Erwin Olaf zat aan de achterkant van de blauwe wand in een kraakpand aan de Kromboomsloot.
Erwin stond ineens in de ruimte, zag mijn werk en bood aan mij te fotograferen in mijn werk en als tegenprestatie zou hij mijn werk weer gebruiken in een foto-opdracht die hij had.
De vaardigheden en inzichten die hij heeft, zijn kunstenaarschap, speelde twee maal een rol, voor zijn foto shoot en voor de registratie van mijn werk.
Is in zijn geval er niet gewoon sprake van kunstenaarschap waarbij de kunstenaar geen grens trekt? En is dat niet een resultaat van de wens zichzelf zoveel mogelijk uit te dagen?
Hoe groter de kunstenaar des te vrijer / legitimer is het veld waarin die zich manifesteert.

De installatie daar had tot doel de relatie tussen beeld en muziek te onderzoeken.
Ik schilderde de wand blauw en werkte tijdens een muziek sessie met verschillende materialen op en in de huid van de blauwe wand.
Het maken zelf was ook te bezoeken en later was er de opening met de presentatie van de installatie.
Voor muziek of geluid zocht ik vaak samenwerking, zo tekende ik met Louis Blonk ook in voorstellingen.
Hier heeft Diederick van Kleef zijn drumstel neergezet en gezongen.
Ik heb in Duitsland met drummers uit Chana gewerkt. En met de violiste Katharina Schönberg die cantates van Bach speelde in Kiel.
In een WO-2 bunker op het eiland Sylt met Micheal Pestel. Het bewoog op de rand van performance en installatie aangezien het mij op het eindbeeld ging.
Nog steeds was ik niet helemaal gewend aan het idee dat ik een performer zou zijn.
De eind beelden en de registraties van de installatie, zoals ook hier met de sprongen er in, gaven de suggestie dat dat zo was.
En zo kreeg ik uitnodigingen voor performance festivals in Breda lokaal 01, De Zaak Groningen, Sardinië en Hannover etc. terwijl ik mij eigenlijk klassiek schilder, graficus voelde.

Later werk ging over fysieke handelingen en zo werkte ik een lange periode in het EKWC met klei in reeksen van met filmcamera geregistreerde handelingen .
‘Performances’ met klei in de stilte van de studio. 72 uur beeldmateriaal en duizend kilo gestolde actie.
Daarna heb ik die kleiwerken ook weer gebakken en in houten kisten tentoongesteld, een installatie. De beelden op monitoren van de handelingen er naast.

Weer later heb ik die gestolde acties in beton verwerkt voor een keramische vloer. Ik werkte in een studio bij Hurks beton Eindhoven in de fabriek. De vloerdelen maakte ik voor de universiteitsbibliotheek van Amsterdam.
In de ontvangsthal bij Hurks hangen nog twee grote werken.

Ik wilde bij de presentatie in de bibliotheek de acties weer tonen op monitoren zodat de verbinding er weer zou zijn tussen de handelingen en de werken in de vloer.
Door veranderingen binnen het fonds voor de kunsten stopte de financiering in de laatste fase.
Ik kon gelukkig nog voorkomen dat een catalogus over dit hele proces niet uitgegeven zou worden aangezien de universiteit zelf het belang ervan erkende en die financierde.
Toen die er eenmaal toch was, bestelde het fonds er 20 voor eigen gebruik……..
Tegenwoordig hangen in die ruimte beeldschermen en het moet geen probleem zijn daar nog eens naar te kijken.
Schrijven is een handeling, boeken zijn het resultaat.
Handelingen in de klei en gestold in de vloerdelen., daarin lag voor mij de vergelijking en de verbinding met de bibliotheek.

Weer later in Sardinië werkte ik met schrijver Maya Rasker in een performance waarin de paralel tussen schrijven en tekenen gezocht werd. ik wilde schrijven over de zee, De aanslagen op het toetsenbord werden versterkt en klonken als salvo’s in de ruimte. Van haar kant zocht ze naar verbinding en probeerde zo ad-hoc haar beleving te beschrijven.
Ik tekende op een tussen ons in gemonteerd raam.

Zijn de indrukken waar we in de verschillende disciplines op reageren hetzelfde, en zijn daarmee de processen waarmee we ‘vertalen’ overeenkomstig?
Sommige voelen wel heel dichtbij….. en raken mij zo, dat ze me aanzetten.
Al is het maar tot dansen.